پاراگراف

بنویس اتفاق , ما می افتیم

شعری از خشايار حداديان
ساعت ٢:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٠/۱ 

مَرد مُرد

 

         و

          مرداب شد

             آب که بستند بر گورستانٍ مردان

               مزۀ زمین از یادم ریشه می کند

        شاید یکجای این گورستان خاکی باشد

                            روی مردی که نیست

چقدر روی دستانم کوتاه آمدم

                      تا دم گودال

                                  گِل شده بود

و چند نیلوفر، مرداب را آسمان می­کرد

زدم خودم را به اتفاق کوچه

            حاشیه کنار حاشیه

                 گور کنار گور

              مقبره کنار مقبره

                  و من کنار من

 

نه

 از مرگ حرفی نیست

پدر همیشه می گفت

                 خاک نفس می­کشد!

 

                  

 


کلمات کلیدی:
 
شعری از اعظم محقق
ساعت ٢:٢٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٠/۱ 

 

به شما می گویم

آقایی که شما باشی

حرفم را پنبه می گیری

دهان باز کنم    پنبه زار می بینی     که بعد

آغشته به امثال الحکم

سری را که شکسته ای     شستشو دهی

خوب می دانی چه می گویم

و پنبه به چشمم بتپانی     که تاریکی کورم نکند

دست شما بی بلا     مگر می تواند باشد!

 

 

از چه دورم می کنی

به انفرادی خو کرده ام

از رحم مادر

تا بی رحمی     سردابه  بی آب شما

-تمرین اخلاق ما-

 

 

همین پنبه  روی چشم کافی است

که کور تاریکی نباشم


کلمات کلیدی:
 
شعری از طاهره نوری
ساعت ٢:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٠/۱ 

مادیان خسته خیال زاییدن ندارد

دشت خاک خورده  آفتاب

که خاکسترش را نمی توان جایی چال کرد

تا تمام شود و چیزی برای سوزاندن...

 

 

سرد از کنار تو می زایم هم

پاره سنگی سرخ می شود زیر پلک هایم

 

 

کسی می آید و آهسته بر می گردد

                                          - کسانی ، خیلی -

چیزی را انگار پس می گیرد.


کلمات کلیدی:
 
شعری از بهروز احمد زاده
ساعت ٢:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

اینجا کسی به قضاوت تو نمی نشیند . چه بخواهی چه نخواهی.

همه اگر خواب باشی برای دیگران و دیگران حضور یکی خواب

سرگردان ، آب از آب تکان نمی خورد چه بخواهی چه نخواهی.

بلند می شوی یعنی : من از بازی شما می ترسم که مبادا دست

از پا خطا کند و چشم بچرخد میان زمین و هوا هی چشم بچرخم

و مست می ترسم یعنی...

 

اینجا حضور تو در بازی بنشیند / اگر

یا مرگ

آهسته از کنار مان که بگذرد

یکی را آب می برد آن سوتر از تا چشم کار میکند

و تو را خواب می برد / انگار

                              نه انگار

                               نشسته کنار من

                               یکی پرنده ی تنها / به خاک و

تا چشم کار می کند / آب

                           از چشم تو نمی لرزد    میان دست

 باشد!

 بازی دهی تو اگر

همه سایه ی پشت سر خود را

که خواب مستی دیگران دیده ام و / پشت سر خود را

همه سایه میشوند و / تو هوار

یک نفر مرا به کشتن من می برد / هوار

یک نفر مرا به کشتن من

می برد مرا به کشتن و من

دست / می شود هوار

 

یعنی : تو اسمش را گذاشته ای میل مردن قبول.

 

گیرم همه خواب باشیم و سایه از پشت سرمان دراز شود.

بپیچد جلوی پایمان و چهار بار میان دیوار گم شود.

یا نه ، سایه باشی و خواب از چهار طرف چشمت دراز شود

میان خانه هی زار شود کنج اتاق و هوا کمی به پس کمی به پیش .

نترس

دست به سیاه و سپید نخواهی زد .

چه بخواهی ، چه نخواهی .

اینجا...


کلمات کلیدی:
 
شعری از مهدی ايمانی مهر
ساعت ٢:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

این اتفاق

       بهانة خوبی برای چشم بود

                که بچرخد و

                         بمیرد

                         روی گل کنج فرش

 

زنبوری که از مقابل چشمان تو/ در عکس

                                                 به زمین افتاد


کلمات کلیدی:
 
شعری از کبوتر ارشدی
ساعت ٢:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

از من چقدر شبیه تو به دنیا می آید

چیزی شبیه زیتون

از من چفدر شبیه تو

کمی سبز

کمی مایل به تیره

با چشم بی شباهت به هیچ کس

مثل ما

یعنی من و زیتون

 

 باید که این همه را من برده باشم

این جایزه اندازه ی من بود

وفتی تو سبز شدی

و من شدم کبوتر و

                  برگ و

                        کمی تلخ زیتون...


کلمات کلیدی:
 
شعری از فرشيد پارسی کيا
ساعت ٢:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

اتاق کوچک مربع شکلم

با من به دعوا برخاسته

و پرهیب صورتم درآینه

ابتدای کشمکش است.

*

اگر اینگونه خیال اتاق را به گور ببرم

صدای زجه ، نعره ی آجرها خواهد شد.

و کوچکی اندامم

حجم اتاق را پر خواهد کرد

و صدای اتاق در خواهد آمد.

*

من نه به تمسخر

بلکه به بهانه ی تو / تو

با تو سخن می گویم

هی پسرک با اندام کوچک

من ستون خانه ی تو را بهانه ی وجودم کرده ام

و صدای قدمهایت را / ثبت

من نه که مربع ، واقعیت مربعم

چهارچوبی برای همیشگیت

 

صدا از من بر نخواهد خواست

چمباتمه بر گوشه ی اتاق

                        درد خواهم شد

و نبات یک چای غلیظ را

                         درک نخواهم کرد

*

صدای اتاق که در نیامد / من در را

من در را برای همیشه خواهم  بست

و گوشه ی اتاقم خواهم نشست

و درد اتاق بودن را درک خواهم کرد

و صدای قدمهایم را ثبت خواهم کرد

و اتاقم

درم را خواهد بست

          با یک پیاله چای و نباتی که

                                         حل نخواهد شد.


کلمات کلیدی:
 
شعری از مريم خونساری
ساعت ٢:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

ساعت که باز ، وقت نوازش است

دوستت دارم زیاد  واژه­ای است

پیش تان حراج می­شود و من

که می­گویم انگار از تو بی بار،هر بار که رفته ام

این بار نمی­شود که بر سرم هوار

به کولم این شکم

دیگر نمی­روم

ساعت که خواب ، وقت خواهش است

افتاد کودکم و من از پا

و چشمان من که بسیار بسیار باز، شاهدید

کودکم را بار می­زنند به دور

دار می­زنند به ناف ، کودکم را ...

ساعت که مرگ !

و من باز در شما پرسه می­زنم ، چرا ؟


کلمات کلیدی:
 
شعری از محمد زندی
ساعت ٢:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

شیطان از سرما در خانه ات

گوشه ای

چمباتمه می زند

هرشب می آید

یا هردم به ساعت

و تو گرم نوشتن فرم استخدام دوم عمر

 

 عزرائیل به اتاقت می آید

از خستگی روی تخت دراز می کشد

انگار تمام کرده است


کلمات کلیدی:
 
شعری از آرش سالار
ساعت ٢:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

صبح روز اول

دو پروانه

روی دستانم  جفت می‌شوند

 

زنی با زنبیل

و شناسنامه‌ای که ستون نام شوهرش

                                                 سیاه سیاه است

آقا چهل ساله  از مادر به دنیا می‌آید

و به مدارج عالیه

دست می‌ساید

 

صبح روز دوم

کرمی شبانه دستانم را می‌جود

 

شیر تمام شده

و زنی که پستانهایش جا مانده

نگاه پسری

روی اعلامیه می‌ماند

پسرک می‌رود به سمتِ انا الیه راجعون

 

صبح روز بعد

پیله‌ای از دستانم

طلاق می‌خواهد

کاسة صبرش می‌ترکد و

یک پروانه

            فواره می‌زند و ...


کلمات کلیدی:
 
شعری از غلامرضا فولادوند
ساعت ٢:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

تمام ای کاشهایی

که پیش پای تو تف کردم

                           هسته های ماجراجوی انارهایی بود

                           که دستهای تقلای تاریکی

                                                  برایم

                                                  دانه کرده بود

خطر!

لگد بپرانی

           سپر نمی اندازم

           یاغی

           کلاه شعبده باز را

           کش می رود

                          تا

                          یک جفت پلتگ

                          به دو سویم

                                    پرواز دهد

که بست بنیشند و

                    با پنجه های ناشی

                                         دعایم کنند .


کلمات کلیدی:
 
متنی از بامداد موجانی
ساعت ٢:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

اتفاقی افتاده. پنج شنبه می آیم ببینمت. پنج شنبه می رسم... نه ،

جمعه صبح... گرگ و میش می رسم... همان حدود که تو مرده ای...

چهار هفته بعد می رسم. اتوبوس می ایستد ، پنج شنبه می ایستد.

در گرگ و میش مکث می کند ، می ایستد... خوابی... صبحانه بیدار

نمی شوی... جمعه نمی رسد... خوابالوده می رسم. خسته ام... تاب

نمی آورم ، می دانم... می آیم. هوا بوی خاک می دهد. وقتی می رسم،

شهر خواب است. من که می رسم بیدار نمی شود. بیدار نمی شوی.

وقتی می رسم تو خاک شده ای. باد بوی تو را می آورد...تو و خاک و

خاک خانه ات... بیدار نمی شوید... جمعه صبح با هم یکی شده اید.

 

تا شنبه برایت لباس و بخاری فرستاده ایم. توی صف ایستاده ایم ، خون

داده ایم. تا یکشنبه یک آسمان هواپیما آمده و رفته. خارجی ها آمده اند...

آمریکایی ها روی تو راه رفته اند. سگ هایشان تو را بو کشیده اند ،

پارس نکرده اند ، رفته اند. تا دوشنبه هنوز امید داریم. سه شنبه

باز می گرییم. چهارشنبه باران می آید... گل می شوی... پنج شنبه

بولدوزر به همت می زند... جمعه صبح نمی آید... نمی رسم...

اتفاقی افتاده... تاب نمی آورم... نمی آیم.

 

 

                                                                   29/10/82

کلمات کلیدی:
 
کوچه آصف از فرزين پارسی کيا
ساعت ٢:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

ساعت از دو نيمه شب هم گذشته و هنوز بيدارم. گاهي شعر مي خوانم و گاهي زير لب ترانه اي زمزمه مي كنم. انگار امشب هم بايد از خوابيدن فرار كرد. ديشب هر چه كردم نشد و خوابم برد و صداي كوچه بلند و بلندتر شد. اما ديگر تحمل ندارم. مادرم مي گفت ديشب چندين بار صدايم كرده اما من كه چيزي نشنيدم. يعني اصلاً امكان شنيدن نبود چون به حدي صداي كوچه گوشم را پر كرده بود كه نميتوانستم حتي صداي خودم را در ذهن مجسم كنم چه برسد به صداي مادرم.

ولي امشب بيدار خواهم ماند. سيگاري روشن مي
كنم. و آرام به دور خيره مي شوم. ديشب هم اين طورشد. سيگاري و دودي و از لابه لاي دود چيزي ديده شد. صدايي بر تمام اصوات چيره شد من انگار تنها نبودم حتي بوي دود هم مي آمد. برعكس هر روز، كوچه خالي بود. من اين خواب را حدود نيمه ي شب ديدم اما هوا روشن بود. كوچه شبيه امروزش نبود. خانه فرمانيان به شكل سابق بود با دري چوبين و پنجره هاي كوچك و همينطور خانه خانم دكتر. تنها زمين خالي ميان كوچه – كه ما به آن خرابه ميگفتيم – به شكل امروزي مانده بود. صدا از همان جا به گوش مي رسيد. اين كه خرابه از ابتدا به همين شكل بوده و يا بنايي در آن بوده كه خراب اش كرده اند،نمي
­دانم. تنها خاطرم هست كه پدرم ميگفت صاحب اين زمين در همان جا دفن است.

صدا از سمت خرابه بود. در گوشم صداي قدمهايي را مي
شنيدم. حتماً از اهالي كوچه بود. اما ما در اين سالها همسايه اي نداشتيم كه نيمه شب در كوچه قدم بزند. صداي پا در گوشم سنگيني مي كرد. انگار نزديك مي شد. به پنجره نگاه كردم هنوز پنجره  ما چوبي بود گوشم را گرفتم اما صدا بيشتر شد از ميان دود چهره  پريده رنگ پير مردي را ديدم كه مستقيم به سمتم مي آمد و چشمهايش تنها مرا مي نگريست. كاش مادرم بلند تر صدايم مي كرد. او مستقيم از پنجره رد شد. از اينجا ديگر بيدار بودم او رو برويم ايستاده بود و صداي قدمهايش هنور در گوشم مي پيچد.مي خواست چيزي بگويد كه صداي باز شدن در اتاقم آمد و مادرم صدايم كرد. باز هم بيدار بودم اما چهره چهره پير مرد بود. اين تصوير شفافي بود كه با صداي مادرم عجين شده بود. من به واقع بيدار بودم پس صداي كوچه ، صداي پاي پير مرد، بوي دود.

صورتم كه خيس شد تازه به اتفاق كليه ي حواسهايم بيدار شدم. حالا هم كه نيمه شب است تمام حواسهاي پنج گانه را بيدار نگاه داشته و ششمي دائم اخطار ميدهد.

اما در اين ميان چرا بوي دود نميآيد هنوز سيگارم از نيمه نگذشته. من دودش را ميبينم.

بايد شعر بخوانم يا ترانه اي ، اما صدايم را نمي
شنوم، صداي پا ميآيد، بوي نمناكي مشامم را پر كرده است. دهنم تلخ شده. مادرم در چهار چوب در پيدايش مي شود. مي
بينمش اما صداي پا ، صداي باد، بوي نمناك خاك. دستهايم را كسي گرفته است و مادرم انگار چيزي ميگويد.

- بلندتر بگو مامان ، نمي
شنوم.

و موهايش سفيدتر از هميشه است. نمي
شنوم. دستهايي مرا به سوي پنجره مي كشاند. كوچه را نمي بينم. نفس نفس ميزنم اما من از پنجره رد شده ام پس كوچه كجاست اين ديگر محال است بايد خواب باشم. اتومبيلي با سرعتي سرسام آور از برابرم مي گذرد و هيچ خانه اي پيدا نيست صداي پا ميآيد. كسي را نمي بينم . بوي آسفالت داغ و دود در هوا پر مي شود. انگار تنها از تمام كوچه من باقي مانده ام و بوي دود و اين صدا كه پايان ندارد. ديگر كسي را نمي بينم. صورتم خيس شد، حتماً بيدارم پس مادرم كجاست.


کلمات کلیدی:
 
شير و باد از ابراهيم اقليدی
ساعت ٢:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٧ 

پیش ازهرچیز باید بگویم ما قصد نداریم کسی را بترسانیم جاده ها البته

نا امن اند و این نا امنی همه چیز را تهدید می کند، واقعیت این است که

نسل ما دیگر منقرض یا به زبان دیگر خاموش شده است. ما تهدید می

شویم. صدای قطارهای بسیار سریع، هواپیما ها، جنگی و غیر جنگی،

رژه ی سربازان، بدتر از آن کار ناوال کودکان و بدتر از همه وزوزی

گنگ وخاموش که ازخیلی سال پیش نسل به نسل نژاد مرا تهدید می­کند.

 

سرشوریده ام را بالا می گیرم ومی­دوم، می­دوم، می­دوم واین هو هوی

خفه را در سرم از جایی از زمین به جای دیگر می برم.

 

دیگرگیاهخواری برای نسل من نه نقص ونه امتیاز است. این وظیفه را

از روی گونه ای اجبار علمی داوطلبانه پذیرفته ایم. گله ی پراکنده این

را پذیرفته اند.

 

رام و آرام در کنار جمده، توی خیابان و یک تن (قلاده؟ راس؟) در

بزرگترین کتابخانه ی شهر کنار قفسه ی کتابها.

 

با بچه ها غذا می­خوریم و با پیرمردان توی این تراس که به پهنه ای

بی شکل، تخت یکدست ووسیع باز می­شود کنار فنجانهای بلند وخالی

چای در ابدیتی بی رمان، بی مکان و موهوم چون مه محو می شویم.


کلمات کلیدی: